خیلی حالم بده.....نمی دونم از کجا شروع بکنم........فقط می دونم دوست دارم بمیرم.....نمیتونم با زندگی بجنگم....خیلی با روحم بازی کرد......آتیشم زد........من خوشبختانه یا به نظر خودم بد بختانه یه پسر خیلی احساساتیم....اینم خیلی به من ضربه زده.......اینکه زود تر سنم بزگ شدم داره اذابم میده....هر روز آرزو میکنم ای کاش  منم یه چیزایو نمیفهمیدم.......باور کنید دارم نا بود میشم....خیلی به یه نفر که کنارم باشه نیاز دارم....ولی نمیخواد باشه.....حقم داره...زیاد عاشق شدم....مجازات عشقم مرگه......ای کاش یه نفرو داشتم که یه قطره به خاطرم اشک میریخت......... مگه زندگی خودم نیست؟خوب میخوام تموم بشه.....بسه...خسته شدم.......چقدر باهاش بجنگم؟واقعا افسردگی گرفتم......از بعضی آدمایی که دور ورمنو فقط به فکر خودشونن بدم میاد.....از آدمایی که سعی میکنن فریبم بدن بدم میاد....از آدمایی که منو خر فرض میکنن بدم میاد....بیچاره ها نمیدونن من همه چیو میدونم...ولی باز دوروغ پشت دوروغ.......واقعا از این حرفا متنفرم.........از حرفای بی منطق از حرفایی که باعث دفاع الکی از دیگران در برابر من میشه بدم میاد......من دوست دارم آدمای اطرافم ساده ی ساده ی ساده  باشن........اگه همچین آدمی نیست پس تنها باشم.......دوست دارم وسط کویر باشم....که همیشه هواش ابری باشه و یه کلبه کوچولو داشته باشمو با عشقم تنها باشم...اگه هم یه بارون کوچولو بیاد میشه بهشت واسم...این چیزه زیادیه؟.......البته دل و قلب و احساسمم دارن میکشنن.....نمیدونم........واقعا من دارم حسابمو تو این دنیا پس میدم.....من فقط روحم خرابه.........خیلی بده آدم حس کنه که همه دروغ میگن..........همه دارن تضاهر به دوست داشتنت میکن........واقعا یه آرامش خیلی خیلی بزرگ میخوام...که اونم مرگه........اشکام خشک شده....دارم سنگ میشم......!!!